GetBack S.A., obecnie funkcjonująca pod nazwą Capitea S.A., została założona w 2012 r. w Warszawie przez trójkę osób – Leszka Czarneckiego, Krzysztofa Rosińskiego i Radosława Stefuraka – które wówczas pełniły funkcje przewodniczącego rady nadzorczej oraz członków zarządu Getin Noble Banku. W 2013 r. do spółki dołączył Konrad Kąkolewski, który objął stanowisko prezesa zarządu, a w kolejnych latach GetBack rozwijał działalność w obszarze windykacji i zarządzania portfelami wierzytelności, korzystając z kapitału powiązanych podmiotów takich jak Open Finance TFI, Open Life TU oraz Getin Noble Bank.
W 2016 r. kontrolę nad GetBack przejął DNLD Holdings S.A.R.L., w którego strukturze dominował fundusz private‑equity Abris Capital Partners; od tego momentu właścicielem kapitałowym spółki stał się Abris, co utrzymało się do momentu przekształcenia w Capitea S.A. oraz debiutu na Giełdzie Papierów Wartościowych w 2017 r. Kluczowymi osobami zarządzającymi po przejęciu pozostali Konrad Kąkolewski (prezes) oraz Krzysztof Rosiński (członek zarządu), a w szerszej grupie kapitałowej istotną rolę odgrywały podmioty zależne i stowarzyszone, m.in. Noble Securities S.A., Idea Bank, Getin Noble Bank, Altus TFI oraz Trigon TFI, które współpracowały przy sekurytyzacji i obsłudze portfeli wierzytelności.
Powiązania kapitałowe i operacyjne tworzą złożoną sieć podmiotów zależnych i powiązanych, w której istotne są zarówno spółki finansowe (np. Altus TFI, Trigon TFI), jak i podmioty audytorskie (Deloitte, Deloitte Audyt sp. z o.o. sp. k.). Taka struktura, łącząca liczne spółki zależne, fundusze inwestycyjne oraz podmioty z grupy Leszka Czarneckiego, zwiększa ryzyko ukrycia beneficjentów rzeczywistych oraz utrudnia przejrzystość przepływów pieniężnych.
Z perspektywy AML najważniejsze elementy wymagające uwagi to: wielopoziomowa struktura własnościowa z udziałem podmiotu zagranicznego (DNLD Holdings S.A.R.L.), silne powiązania z osobami prywatnymi o znaczącym wpływie na decyzje strategiczne, a także historia nieprawidłowości finansowych i postępowań sądowych, które wskazują na potencjalne ryzyko prania pieniędzy, ukrywania beneficjentów oraz manipulacji transakcjami pomiędzy podmiotami powiązanymi.